RPG

Fantasy

BioWare

Niezbadane Krainy

Recenzja

04 lipca 2025

GRA W KTÓRĄ WARTO ZAGRAĆ - Dragon Age: Początek (osobista recenzja)

**Zanim Seria Zgubiła Drogę. Recenzja Legendarnego "Dragon Age: Początek"**

Nie jest tajemnicą, że mam słabość do gier RPG. Zwłaszcza tych z domieszką taktyki - aktywna pauza, planowanie działań całej drużyny, świadome podejmowanie decyzji w trakcie walki. Gdy tylko trafiam na tytuł oferujący podobne mechaniki, moje serce bije szybciej. Jeśli dorzucimy do tego wciągającą fabułę, rozbudowany świat i dobrze napisane postacie - jestem kupiony.

Dzisiaj chcę Wam opowiedzieć o grze, która nie tylko spełnia wszystkie powyższe kryteria, ale też na stałe odcisnęła się w mojej pamięci. Mowa o "Dragon Age: Początek" - tytule, który dał początek jednej z najbardziej rozpoznawalnych serii RPG, ale też (niestety) serii, która z każdą kolejną odsłoną zdawała się coraz bardziej tracić swój pierwotny urok. Czy będzie kolejna część po najnowszej, słabo ocenianej "Straży Zasłony"? Tego nie wiem. Ale jedno wiem na pewno - „Początek” zasługuje na osobne miejsce w moim dzienniku gracza.

Kliknij, by obejrzeć trailer gry

Wszystko zaczęło się od brata...

Kiedyś dostałem od brata konsolę PS3 wraz z kilkoma grami. Jedną z nich był właśnie Dragon Age: Początek. Nie byłem wtedy jeszcze nawet pełnoletni, ale już wtedy miałem za sobą dziesiątki godzin spędzonych z takimi klasykami jak Gothic czy Neverwinter Nights. Gdy tylko zobaczyłem napis "RPG" na pudełku – wiedziałem, że muszę to sprawdzić.

Zabawna historia: wersja, którą dostałem, zawierała dodatek "The Stone Prisoner", ale z powodu mojej ówczesnej ignorancji – po prostu go przeoczyłem. Skupiłem się na podstawowej wersji gry. Na szczęście kilka lat później poznałem dodatki, choć nigdy nie przeszedłem gry z nimi wszystkimi od początku do końca. Może kiedyś?

Zacznijmy Od Początku - Kreator postaci

Odpaliłem grę i pierwsze, co mnie zachwyciło, to kreator postaci. Byłem w stanie spędzić w nim godziny. Tworzyłem siebie. Moją ówczesną dziewczynę. Geralta. Bezimiennego. Tworzyłem, bo mogłem, bo kreator był potężny, pierwszy raz się z takim spotkałem. Teraz? Teraz takimi kreatorami gardzę, nienawidzę tworzyć wyglądu od zera, ale wtedy byłem zachwycony. Kombinowałem tak długo, aż w końcu powstał, ktoś z kim poczułem więź – Aedan Cousland. Imię zaproponowane przez grę, ale tak silnie zapisało się w mojej pamięci, że do dziś używam go w innych grach. To właśnie Aedan ukończył Dragon Age: Początek. I wiem dokładnie, jak jego historia się skończyła, być może właśnie dlatego... właśnie ciebie, Aedanie, pamiętam tak dobrze...

Początki Mają Znaczenie - Różne Odcienie "Nowej Gry"

W Dragon Age: Początek każda postać może mieć inne tło fabularne, w zależności od wybranej rasy i klasy. Można być krasnoludem królewskiego rodu, który zostaje wygnany przez pałacowy spisek. Można być elfem żyjącym w lesie lub w getcie miejskim. Można być człowiekiem – magiem albo szlachcicem. Ja byłem tym drugim – członkiem rodu Couslandów.

Mój początek? Zdrada. Przyjaciel rodu zdradził nas, zabił moją rodzinę i przejął zamek. Musiałem uciekać. Zostałem zrekrutowany przez Szarego Strażnika i udałem się do Ostagaru. Tam właśnie spotykają się wszystkie ścieżki początkowe i zaczyna się wspólna historia – walka z plagą pomiotów.

To, co mnie ujęło od samego początku, to fakt, że każdy wybór miał znaczenie. Kiedy spotykałem zabójcę mojej rodziny – dla mnie to było osobiste. Dla krasnoluda byłby to tylko polityk. Ale kiedy krasnolud wracał do Orzammaru – to z kolei jego historia stawała się najważniejsza. Ta zmienność, ta różnorodność rozgrywki była powalająca. To właśnie dlatego te częste "nowe gry" w Dragon Age: Początek, mnie nie nużyły, bo...

"(...)To uniwersum jest niesamowicie bogate. Każdy wpis w kodeksie czytałem z wypiekami na twarzy – historia cesarstwa Orlais, które kiedyś najechało Ferelden; legenda Szarych Strażników; opowieści o magii, religii, pradawnych bogach i nieśmiertelnych demonach(...)"

Nie ukrywam – do gry podchodziłem wielokrotnie. Jeśli mój mag nie magował tak, jak chciałem, albo łotrzyk nie spełniał moich oczekiwań – restart. Dopiero po kilku podejściach stworzyłem postać, która naprawdę mi pasowała. Tak mam do dziś w każdym tego typu tytule. Dragon Age to gra, która daje ogrom możliwości – ale też nie wybacza błędów koncepcyjnych. Dla takiego perfekcjonisty jak ja to błogosławieństwo i przekleństwo jednocześnie.

Ferelden To Świat, Do Którego Się Wraca

Mimo że minęło wiele lat, nadal myślę o powrocie do Fereldenu. To uniwersum jest niesamowicie bogate. Każdy wpis w kodeksie czytałem z wypiekami na twarzy – historia cesarstwa Orlais, które kiedyś najechało Ferelden; legenda Szarych Strażników; opowieści o magii, religii, pradawnych bogach i nieśmiertelnych demonach. To wszystko budowało klimat gry, który do dziś pozostaje niedościgniony. Jako stary fantasta, po prostu uwielbiam poznawać historię światów w których spędzam czas. Tak naprawdę w Dragon Age: Początek, w Kodeksie spędziłem dużą liczbę godzin, przez co moja podróż po tym świecie się niesamowicie wydłużyła!

Towarzysze, Których Się Pamięta

Jednym z największych atutów gry jest drużyna. Każdy towarzysz miał swoją historię. Leliana – pobożna, nieco zbyt świętoszkowata (cholera, ale nie przepadałem za nią). Alistair – melancholijny, z ogromnym sercem. Morrigan – tajemnicza i pełna sprzeczności. I Sten – milczący olbrzym z ogromnym dwuręcznym mieczem, który mimo wszystko znalazł miejsce w mojej drużynie. Choć Aedan sam był tego typu wojownikiem, to nie mogłem go zostawić.

No i dubbing! W postać Stena wcielił się sam Piotr Fronczewski. Tak, ten sam, którego głos kojarzy każdy fan Baldur’s Gate. Ale nie tylko on – cała polska wersja językowa Dragon Age: Początek to absolutne arcydzieło. Głosy postaci niosły emocje. Czuć było smutek, gniew, wątpliwości. To nie były tylko kwestie dialogowe – to była gra aktorska najwyższej próby.

Ciemność, Która Zbliża Się Nieubłaganie - Fabuła

Historia w Dragon Age: Początek jest mroczna. Rozgrywa się podczas Plagi – czasów, gdy mroczne pomioty wychodzą na powierzchnię. Szarzy Strażnicy, zapomniany przez wielu zakon wojowników, jako jedyni mogą się im przeciwstawić – dzięki rytuałowi dołączenia są odporni na truciznę pomiotów. Ale płacą za to wysoką cenę. Każdy z nich z czasem zatraca się w ciemności. Gdy zbliża się jego koniec – schodzi samotnie na Głebokie Ścieżki, by tam umrzeć, zabierając ze sobą jak najwięcej potworów.

"(...)To jedna z tych gier, które potrafią wzruszyć. Sprawić, że chcesz wyć z rozpaczy, bo coś poszło nie tak. Bo świat nie jest sprawiedliwy. Bo ci, których uważałeś już za rodzinę, umierają... Bo legendarni bohaterowie wojenni dopuszczają się zdrady(...)"

Czy to nie jest legendarna historia? A to tylko jedna z wielu! Specjalnie użyłem paru nazw bez rozwinięcia czym one są, by ci z Was, którzy jeszcze sami nie poznali tej historii, mogli mimo wszystko odkryć ją w pełni sami, a ci którzy już znają... ryczycie prawda?

Beznadziejna walka z potworami, które widzą sens tylko w zabijaniu. Beznadziejna również z tego względu, bo nikt Tobie nie wierzy, że to prawdziwa plaga. Widzisz zdrady na własne oczy, widzisz śmierć z rąk potworów, postaci, które Cię uratowały, widzisz strach ludzi przed pomiotami...

Wybory, Które Mają Znaczenie

...no ale nie samymi pomiotami bohater żyje. Dragon Age to gra o wyborach. Czy zniszczysz wilkołaki, które sieją grozę, ale powstały przez błąd starszego elfa? Czy ich ocalisz i ukarzesz tego, kto ich nieumyślnie stworzył? Kogo poprzesz w walce o tron krasnoludzkiego królestwa? Każda decyzja ma wpływ na przyszłość świata – i na to, kto stanie u Twego boku, gdy będziesz kogoś potrzebował! A uwierz mi, będziesz kogoś potrzebował....

To gra o poświęceniu, polityce, religii, nienawiści, ale i nadziei. O niemożliwej walce garstki ludzi przeciwko bezkresnej fali ciemności. O tym, że nawet największy bohater nie ocali świata sam – potrzebuje sojuszników. Czasem tych, których wcale nie darzy sympatią.

Muzyka i Klimat, Które Bolą

Soundtrack gry to osobny temat. Podczas bitwy w Ostagarze – jednej z pierwszych scen – czułem ciarki. Muzyka, widok armii, napięcie w powietrzu. Potem... tragedia. To jedna z tych gier, które potrafią wzruszyć. Sprawić, że chcesz wyć z rozpaczy, bo coś poszło nie tak. Bo świat nie jest sprawiedliwy. Bo ci, których uważałeś już za rodzinę, umierają... Bo legendarni bohaterowie wojenni dopuszczają się zdrady.

Problem w tym, że każda taka sytuacja ma drugie dno i dopiero po czasie dochodzi do ciebie "czemu on to zrobił?". Może zdradził, bo chciał ratować swój lud. Może wezwał demona, bo był dręczony i zniewolony, przez tych którzy mają władzę. W takich sytuacjach pojawiasz się Ty, i musisz podjąć decyzję... podejmij ją zgodnie z sercem.

Zakończenie

Dragon Age: Początek to dla mnie gra-legenda. Gra, która wyznaczyła standardy. Gra, do której wracam w myślach. I gra, którą jeszcze kiedyś na pewno odpalę – z dodatkami, ze znajomością całej historii, z nowym bohaterem. A może znów będzie to Aedan? Kurcze... chyba będzie to Aedan.

Seria Dragon Age zmierza w niepewnym kierunku. Ale nawet jeśli nigdy nie odzyska dawnej świetności – dla mnie jej początek był wyjątkowy. I zawsze taki pozostanie.

Rozgrywka→ 10/10

Idealne połączenie taktyki z aktywną pauzą i świadomego planowania walki. Każde starcie to mała partia szachów, która daje masę satysfakcji.

Bohaterowie → 10/10

Postacie z krwi i kości, z którymi buduje się autentyczne więzi i o których losy naprawdę się drży. Relacje w drużynie to absolutny fundament tej opowieści.

Grafika i dźwięk → 9/10

Polska wersja językowa z Piotrem Fronczewskim to majstersztyk, który nadaje grze niesamowitej głębi. Klimatyczny soundtrack - może z reguły nie jest wybitny, ale ma parę dźwięków, które się zapamiętuje na zawsze.

Świat gry → 10/10

Ferelden to brutalne i bogate uniwersum, w którym każdy wpis w Kodeksie chłonie się z wypiekami na twarzy. Historia magii, religii i mrocznych pomiotów tworzy spójną, mroczną całość.

Oryginalność → 9/10

System różnych początków to genialne rozwiązanie, które sprawia, że każda rasa ma inną motywację i osobisty stosunek do wydarzeń. To sprawia, że gra za każdym razem smakuje inaczej.

Sterowanie i mechaniki → 9/10

Wymagający system RPG, który nie wybacza błędów w rozwoju postaci, ale wynagradza cierpliwość. Rozbudowany kreator pozwala stworzyć bohatera, z którym można się w pełni utożsamić.

Wciągalność → 10/10

To tytuł, który potrafi przykuć do ekranu na setki godzin i sprawia, że po zakończeniu czuje się pustkę. Chęć sprawdzenia "co by było, gdybym wybrał inaczej" jest tu silniejsza niż w jakimkolwiek innym RPG.

Efekt końcowy → 10/10

Absolutna legenda gatunku, która wyznaczyła standardy dla nowoczesnych gier fabularnych. Tytuł, który mimo upływu lat pozostaje wzorem do naśladowania pod względem narracji.

Moje wrażenie → 10/10

Dla mnie to coś więcej niż gra – to osobista historia, która na stałe zapisała się w moim dzienniku gracza. Czuję do tego tytułu ogromny sentyment i niezmiennie uważam go za arcydzieło.

Średnia: 9.7 / 10

W świecie, w którym kolejne serie gier często tracą swoją tożsamość, "Początek" pozostaje nienaruszonym pomnikiem czasów, gdy to głębia historii i prawdziwy ciężar wyborów gracza stanowiły serce każdej wielkiej przygody.