„Stranger Things" Po 5 Sezonach - Od Mistrzostwa Do Rozczarowania | RECENZJA

**„Stranger Things” - Serial, Który Pokochałam… i Który Mnie Zawiódł**

Pamiętam dokładnie, kiedy zaczęłam oglądać pierwszy sezon „Stranger Things”. Nie miałam żadnych wielkich oczekiwań, a dostałam coś kompletnie nowego, świeżego i wciągającego od pierwszych minut. Pierwsze trzy sezony były dla mnie prawdziwym majstersztykiem - coś takiego nie pojawiało się na rynku od dawna i od razu mnie wciągnęło. To właśnie dzięki nim serial stał się takim fenomenem, o którym mówił cały świat.

Kliknij, by obejrzeć trailer serialu

Od Autentyczności Do Widowiska

Te sezony miały wszystko, czego dziś brakuje wielu produkcjom: klimat, serce i autentyczność. Nie chodziło tylko o potwory, Drugą Stronę czy tajemnice Hawkins - najważniejsze były postacie i to, jak się między sobą dogadywały. Oglądałam ich jak prawdziwych ludzi, z którymi mogłabym się zaprzyjaźnić. Każdy odcinek potrafił mnie przestraszyć, wzruszyć albo po prostu rozbawić - i to bez poczucia, że twórcy próbują na mnie coś wymusić.

Im dalej w serial, tym bardziej miałam wrażenie, że „Stranger Things” zaczyna gubić swój urok. Czwarty sezon oglądałam już z mieszanymi uczuciami. Było jeszcze trochę klimatu i mroku, ale coraz częściej łapałam się na tym, że coś nie gra. Historia się dłużyła, wątki były przeciągane, a emocje wydawały się wymuszone, jakby ktoś po prostu kazał mi przeżywać dramaty bohaterów.

Do tego dochodziło coraz bardziej to, jak serial stracił swoją pierwotną tożsamość. Na początku wszystko było kameralne - nawet jak stawka była duża, akcja kręciła się wokół małej grupy dzieciaków i Hawkins. W późniejszych sezonach wszystko zostało napompowane na maksa, a im większe zagrożenie, tym mniej ja czułam napięcie. Częściej zastanawiałam się, czy dana scena jest naprawdę potrzebna, czy tylko ma wyglądać „epicko”. Dla mnie to znak, że serial tracił to, co wcześniej było jego największą siłą - prostotę i naturalne emocje.

Pułapka Sentymentu

Z czasem miałam też wrażenie, że twórcy bardziej słuchali oczekiwań fanów i algorytmów Netfliksa niż własnej historii. Niektóre wątki wyglądały jak fanserwis, a nie naturalna kontynuacja opowieści. Zamiast ryzykować i być odważnym, serial stał się bezpieczny i przewidywalny, a w finale to najbardziej uderzało. Brakowało mi decyzji, które naprawdę by coś kosztowały bohaterów i nas, widzów. Bo dobra historia nie zawsze kończy się „ładnie” - czasem kończy się po prostu uczciwie. I tej uczciwości brakowało mi najbardziej w finale.

Piąty sezon obejrzałam głównie z sentymentu. Chciałam po prostu wiedzieć, jak potoczą się losy bohaterów, z którymi spędziłam tyle lat. Nie oglądałam go już z ekscytacją, bardziej z poczucia obowiązku wobec historii, którą kiedyś tak bardzo kochałam. Coraz częściej miałam wrażenie, że serial żyje własną legendą, zamiast po prostu dobrze opowiadać historię.

Złamana Obietnica

Finał… tu niestety muszę być brutalnie szczera. „Rozczarowanie” to za słabe słowo. Po tylu latach i po tak genialnym początku liczyłam na coś, co da mi poczucie domknięcia, a nie pustki i pytanie: „to naprawdę wszystko?”. Zakończenie było chaotyczne, zachowawcze i kompletnie pozbawione odwagi. Jakby twórcy bali się podjąć trudne decyzje i wolieli iść na łatwiznę.

Najbardziej boli mnie to, że „Stranger Things” miało wszystko, żeby zakończyć się wielkością. Bohaterowie, fabuła, czas na przemyślenie finału… a mimo to dostaliśmy coś, co wygląda jak odhaczenie obowiązku, a nie przemyślane zakończenie. I boli to tym bardziej, bo pamiętam, jak genialne potrafiło być to kiedyś.

Mimo wszystko nie żałuję czasu spędzonego z „Stranger Things”. Pierwsze trzy sezony zostaną dla mnie wyjątkowe i pewnie jeszcze nieraz do nich wrócę. Ale dwa ostatnie sezony pokazały, jak łatwo można zgubić magię własnej historii. To serial, który pokochałam całym sercem - i który na końcu trochę mi to serce złamał.

Fabuła i tempo → 7/10

Serial zaczyna się genialnie, pierwsze trzy sezony są świetnie wyważone, pełne napięcia i tajemnicy. Później tempo się gubi, a fabuła staje się przeciągana i przewidywalna.

Bohaterowie → 8/10

Kocham większość postaci od samego początku. Ich rozwój przez pierwsze sezony był naturalny i emocjonujący, chociaż w ostatnich dwóch sezonach niektóre decyzje bohaterów wydawały się wymuszone lub fanserwisowe.

Relacje i emocje → 8/10

Relacje między bohaterami były największą siłą serialu. Pierwsze sezony wzruszały i bawiły, później emocje momentami traciły autentyczność, ale sentyment i więź z postaciami wciąż były mocne.

Warstwa wizualna i dźwiękowa → 9/10

Muzyka, efekty i klimat lat 80. to prawdziwy majstersztyk. W późniejszych sezonach wizualnie serial nabierał rozmachu, choć czasem było to trochę na pokaz.

Świat przedstawiony → 8/10

Hawkins i Druga Strona były wciągające i pełne szczegółów w pierwszych sezonach. Później świat został trochę „napompowany” i momentami tracił spójność, ale wciąż przyciągał swoją atmosferą.

Wciągalność → 7/10

Pierwsze trzy sezony oglądało się jednym tchem. Sezony 4 i 5 oglądałam raczej z sentymentu, a nie ekscytacji, więc wciągalność spadła.

Efekt końcowy → 6/10

Serial miał szansę zakończyć się spektakularnie, ale finał pozostawia mieszane uczucia. Wciąż to historia, którą warto znać, ale niestety rozczarowuje po epickim początku.

Średnia: 7,6 / 10

„Stranger Things” to serial, który zaczyna się mistrzowsko, a kończy nierówno. Pierwsze trzy sezony są fenomenalne, ostatnie dwa bardziej sentymentalne niż naprawdę dobre, co trochę psuje efekt całości.